Wie zijn wij?

Ik ben Elly de Swart, woonachtig in Oosterwijk en sedert 2000 lid van de werkgroep Leerdam e.o. In 1985 ben ik lid geworden van de Amnesty werkgroep in Nieuwegein/IJsselstein en na mijn verhuizing naar Oosterwijk hier het stokje direct weer opgepakt. Jaren geleden ontmoette ik een jonge Chileense vrouw, die politiek actief was. Zij had 8 jaar zonder eerlijk proces gevangen gezeten voor een misdaad die zij niet begaan had. Door het werk van Amnesty groepen in Canada en Denemarken was zij vrijgekomen.De moed en wilskracht die deze vrouw uitstraalde om haar strijd ondanks het blijvend dreigende gevaar voort te zetten motiveert mij nog steeds om mijn spaarzame vrije tijd aan het Amnesty werk te blijven besteden. Al enkele jaren ben ik contactpersoon (voorzitter) van de werkgroep en voer de daarmee gepaard gaande activiteiten uit, onderhoud de contacten met het hoofdkantoor
van Amnesty Nederland en verzorg de publiciteit van de werkgroep.
Daarnaast ben ik coördinator voor onze regio van de landelijke collecte en sta in de stands die wij enkele malen per jaar houden om het werk van Amnesty bekend te maken en handtekeningen voor de verschillende acties te verzamelen.

Mijn naam is Hans Alleblas. Sinds mijn pensionering, zeven jaar geleden, was ik lid van de werkgroep Leerdam. In 2011 heb ik dit omgezet naar de functie 'flexwerker'. Ik ben christen en die levensbeschouwing betekent voor mij o.a. opkomen voor de rechtelozen en omzien naar. Amnesty International biedt daartoe alle gelegenheid.

Ik ben Ria Leenhouts en al zo'n 22 jaar lid van een Amnesty-werkgroep, eerst in Best (Brabant) en nu alweer vele jaren in Leerdam.

Waarom Amnesty?

Omdat ik vind dat ieder mens recht heeft op een menswaardig bestaan en niet wordt vervolgd vanwege zijn overtuiging, ras, geloof of om zijn geaardheid en omdat ik vind dat Amnesty zich daar, op een manier, die mij aanspreekt, voor inzet.

Mijn naam is Gerda de Louwere. Sinds ik in 2004 ben verhuisd van de lintbebouwing in Kedichem naar Leerdam, verzorg ik de jaarlijkse collecte in mijn woonwijk. Daarnaast heb ik hand- en
spandiensten verleend op de informatiestands van Amnesty Leerdam. Sinds 2011 ben ik de officieel tot de werkgroep toegetreden en houd ik mij bezig met het onderhouden van de website en het publiceren van artikelen. In mijn getuigenis kunt u lezen waarom ik deze organisatie een warm hart toedraag.

Mijn naam is Mieke Albers en heb twee kinderen van 21 en 18 jaar. Sarah en Wiebe. Sinds twintig jaar woon ik in Asperen en werk ik in Amsterdam. Dit jaar ben ik al voor het vierde jaar lid van de werkgroep van Amnesty International in Leerdam.

Naast mijn werk en mijn gezin vind ik het belangrijk om mij in te zetten als vrijwilliger.

Amnesty International spreekt mij als organisatie aan, omdat zij vanaf de basis, zich op alle fronten inzet voor de rechten van de mens. Rechten die voor ons in Nederland zo vanzelfsprekend zijn, maar waar in andere landen, vaak
dichter bij huis dan verwacht, voor moet worden gestreden. Zelf vind ik het
belangrijk dat ook kinderen zich een beetje bewust zijn van de vrijheid en luxe
die zij hier genieten! Daarom probeer ik, naast alle lopende zaken die
de werkgroep in Leerdam en omstreken organiseert, minstens een keer per jaar
op een basisschool een les te geven over de rechten van het kind.

Mijn naam is Bep Beijer. Vijftien jaar zit ik nu in de werkgroep. De eerste keer, dat ik op 10 december, de dag van de Rechten van de Mens, bij een fakkelwake aanwezig was, vergeet ik nooit meer. Je staat bij het Kerkplein in Leerdam met een groep mensen met een fakkel in je hand. Je voelt de verbondenheid; daar word je stil van. Dat heeft mij mede doen besluiten mij bij de werkgroep aan te sluiten om nog meer voor Amnesty en haar doelstellingen te kunnen betekenen.
Binnen de werkgroep is het mijn taak de financiën te regelen, de inkoop van materialen (kaarsen, kaarten, agenda´s en nog veel meer) te verzorgen, die we dan als werkgroep weer verkopen in een kraam in de stad, waarbij het tevens belangrijk is de mensen aan te spreken en te vragen de verschillende petitielijsten te tekenen of een brief te schrijven aan staatshoofden van landen,
waar de rechten van de mens onvoldoende worden nageleefd. Wanneer je dan
met de andere werkgroepleden het aantal handtekeningen op de petitielijsten
telt en ziet hoeveel mensen hebben toegezegd een brief te schrijven, geeft je
dat veel voldoening. En natuurlijk draag ik ook mijn steentje bij tijdens de jaarlijkse
collecte. Want helaas kan ook een organisatie als Amnesty International niet zonder
financiële steun.