50 jaar Amnesty
Tijdens mijn vakantie in Pakistan in 1998 moest ik als vrouw een hoofddoek om en een T-shirt met lange mouwen en een lange broek dragen als ik naar buiten ging. Maar bovenal mocht ik niet alleen de straat op om een marktje of bezienswaardigheid te bezoeken, maar moest vergezeld gaan van een man. Aan den lijve ondervond ik hoe ik als vrouw in mijn vrijheden werd beperkt. Vrijheden die voor ons in Nederland zo normaal zijn. Dit is één van de redenen, waarom ik al meer dan 25 jaar actief ben in een werkgroep van Amnesty International, om te streven, dat naleving van de mensenrechten overal in de wereld voor iedereen werkelijkheid wordt.
Elly de Swart, Oosterwijk
Werkgroeplid
Het lijkt zo vanzelfsprekend de vrijheid, de ruimte die wij in Nederland genieten. We vinden het gewoon. En eigenlijk als ik eerlijk ben kan ik mij niet voorstellen hoe het zou zijn deze vrijheid niet te genieten.
Maar als ik dan lees en zie dat voor heel veel mensen deze vrijheid niet aan de orde is.
Mensen niet voor hun eigen mening uit mogen komen, kinderen getraumatiseerd zijn door oorlog, autoritaire regimes en armoede. Dan realiseer ik mij misschien een klein beetje wat die vrijheid een rijkdom is!
In 1992 ben ik lid geworden van de Amnesty-werkgroep in Leerdam. Ook ik wilde iets bijdragen aan het verbeteren van het lot van al die rechtelozen in de wereld. Brieven schrijven aan gewetensgevangenen had ik al vaak gedaan, maar ik wilde nu wat meer gaan doen. Deelname aan de werkgroep had als prettige bijkomstigheid dat het mij in contact bracht met 'gelijkgestemden', en er zijn vriendschappen uit ontstaan die tot de dag van vandaag voortduren.
Na enige jaren ben ik voorzitter geworden, en ik heb tot het einde daarvan in 2001 leiding mogen geven aan een gemotiveerde groep mensen met allen hetzelfde doel.
Herkent u dit ook? De laatste maanden sla ik met tegenzin de ochtendkrant open.
Ik doe wat aan ‘koppensnellen’, maar eigenlijk heb ik geen zin meer in die ellende bij mijn ontbijtbordje. Het lijkt wel of de hoeveelheid oorlogs- en revolutieberichten bij mij een gevoel teweegbrengt die het best omschreven kan worden als de ‘ver-van-mijn-bed-show’.
En dan krijg ik ineens weer een berichtje van Amnesty International voor ogen! Opnieuw voel ik de opluchting dat er tenminste één internationale organisatie bestaat die zich niet bezig houdt met politiek of religie, maar puur met het bewaken van die zo waardevolle mensenrechten. Dan eet ik rustig verder en denk: ‘wat kan ik doen om mijn steentje bij te dragen aan een betere wereld?’
Gerda de Louwere, Leerdam
Lid werkgroep Amnesty International Leerdam
Ik ben als kind in de oorlog in Rotterdam opgegroeid. Ik was klein maar ik heb de angst ervaren van de soldaten en de razzia’s. Wat me altijd bij is gebleven is het vriendinnetje waar ik vaak mee speelde. Op een avond vertelde ze ”morgen gaan wij met vakantie, papa heeft de dekens al doorgeknipt”. Ik kreeg een bruin tasje van haar. Ik heb haar daarna nooit meer gezien! Mijn moeder vertelde dat ze weggevoerd werden omdat ze joden waren. Ik wist niet eens wat het woord joden betekende, ’t was gewoon mijn vriendinnetje! Later heb ik op de avond van de 4e mei ieder jaar dit verhaal aan mijn kinderen verteld opdat zoiets nooit meer zal gebeuren!
Daarom ben ik 25 jaar geleden lid van Amnesty geworden. Ik wilde een daad stellen en iets doen.
Als je sociaal en maatschappelijk betrokken bent in deze wereld, zijn er veel mogelijkheden om zich in te zetten voor misstanden zoals milieu, honger, ziekte, armoede enz. Je kunt hieraan iets doen d.m.v. bijvoorbeeld financiële ondersteuning of door lid te worden van een instelling.
Uit het aanbod van de vele bestaande 'goede doelen' instellingen sprong Amnesty International er voor mij uit vanwege onderstaand kardinale verschil:
De bovengenoemde missstanden als milieu, honger, ziekte e.d. zijn 'bekende' problemen en zijn vaak met geld en goede wil op te lossen of te verbeteren.
Amnesty heeft echter te maken met situaties waarin mensen vaak niet 'bekend' zijn en eenzaam en in anonimiteit in gevangenschap onderdrukt en gemarteld worden. Ze zijn dan een speelbal van de autoriteiten. Dat is nooit met een gift te verhelpen.
Niet iedereen zal de overeenkomst van een openbare bibliotheek met Amnesty International direct begrijpen, maar toch is die er wel.
Volgens het Unesco-manifest is een openbare bibliotheek een voorziening die burgers in staat stelt de hun toekomende positie in een gedemocratiseerde samenleving volwaardig in te nemen.
En daar zien we het: een gedemocratiseerde samenleving én het volwaardig innemen van de aan de burger toekomende positie.
Er is niet veel fantasie voor nodig om te begrijpen dat ook Amnesty International -op haar eigen manier- al 50 jaar lang wereldwijd waakt over deze twee belangrijke zaken. Aan dat jubileum is uitgebreid aandacht besteed. Televisiedocumentaires, speciale acties, deelname aan manifestaties en regionale evenementen.
In Leerdam kan Amnesty altijd weer rekenen op de warme gastvrijheid van de openbare bibliotheek. Ook dit jaar was er van 24 mei tot en met 21 juni een stand met informatie over Amnesty aanwezig in het veel bezochte gebouw aan het Dr. Reilinghplein.
© Amnesty werkgroep Leerdam